دکسیر

..:: دکسیر٬ وبلاگی متفاوت ::..



 ايرانيان، سال را به سي صد و شست و پنج روز و خرده ايي، به شمار آورده اند. براي آنکه خرده ي اندک شبانه روز را يک جا به شمارآورند، چهار سال را 365 روز به حساب آوردند و سال پس از آن را 366 روز شمردند. اين سال را بهيزک ناميدند. آنان براي نخستين بار سال را به 12 بهر ، يا ماه، بخش کردند و براي هر ماه نام هايي نهادند که هنوز ما 12 ماه خود را بدآن نام ها مي ناميم:
فروردين ، ارديبهشت ، خورداد ،      تير ، امرداد ، شهريور ،      مهر ، آبان ، آذر ،     دي، بهمن، اسفند.
ماههاي ايراني سي روز داشتند و هر روز، را به نامي مي خواندند. نام اين روزها به شرح زير بود :

1-    اورمزد
2-    بهمن
3-    اردي بهشت
4-    شهريور
5-    سپندارمذ
6-    خورداد
7-    امرداد
8-    دي به آذر
9-    آذر
10-  آبان
11-  خير(خور)
12-  ماه
13-  تير
14-  گوش
15-  دي به مهر
16-  مهر
17-  سروش
18-  رشن
19-  فروردين
20-  ورهام
21-  رام
22-  باد
23-  دي به دين
24-  دين
25-  ارد
26-  اشتاد
27-  آسمان
28-  زامياد
29-  مانتره سپيد
30-  انارم
براي 5 روز باقي مانده در سال از نام پنچ بخش «گات ها»  از سروده هاي زردشت بدين گونه استفاده شد:
1-    اهونه وت گاه
2-    اوشته وت گاه
3-    سپنتمت گاه
4-    وهوخشترگاه
5-    وهوشتوميشت گاه
و روز ششم سال پنچم را « روز فزوني» يا «اورداد» ناميدند.

*خط ميخی

٢٠ فروردین ۱۳۸٥ | ٤:۳٥ ‎ق.ظ | ِِDexxir | نظرات () |